In de voorgaande jaren viel dyslexie onder de basisverzekering. Met ingang van 1 januari 2015 valt dyslexie niet meer onder de basisverzekering, maar is de gemeente hiervoor verantwoordelijk geworden. Onder dyslexie wordt verstaan: iemand die ernstige problemen heeft met lezen en spellen, maar met een normale intelligentie. Meestal komen deze twee vormen samen voor. Dit kan de ontwikkeling van een kind behoorlijk in de weg staan en de prestaties op school.

Omdat per 1 januari 2015 dyslexie naar de gemeente is gegaan, valt dit niet meer onder de Zorgverzekeringswet, maar onder de Jeugdwet. Deze taak ligt vanaf nu dus bij de gemeenten en zij dienen alles te organiseren en uiteindelijk ook te financieren. In principe veranderd de rol van de scholen niet. Scholen blijven een belangrijke rol spelen als het gaat om het adviseren van extra zorg.

Daarnaast is de vergoeding ook vervallen wanneer je moeilijker praat door bijvoorbeeld een dialect of omdat je een andere taal spreekt.